"ΠΑΠΠΟΥΛΗ;"

“Αυτή τη φορά ήταν λίγο διαφορετικά. Το σπίτι ήταν καθαρό και φωτεινό όπως όταν ζούσαμε όλοι μαζί εκεί. Η μαμά πάντα φρόντιζε να είναι καθαρό και ζεστό. Δε μπορούσα να δω τον παππού μου αλλά αισθανόμουν την αύρα του στο χώρο ή μήπως έχω συνηθίσει σε αυτή; Δε ξέρω, πάντως αισθανόμουν ότι ήταν εκεί, πίσω από κάποια κλειδαρότρυπα και παρακολουθούσε. Τον πατέρα έχω να τον δω μήνες. Η φιγούρα του ήταν θολή, άγνωστη σχεδόν αλλά μπορούσα να ακούσω τους χτύπους της καρδιάς του, έτσι προσανατολιζόμουν στο χώρο.

 Άκουσα τη πόρτα του σαλονιού να τρίζει καθώς την άνοιξε και μου ζήτησε να περάσω μέσα. Όλα ήταν θολά μέχρι που τυφλώθηκα από το φως. Τώρα έβλεπα καθαρά. Ο μπαμπάς εξαφανίστηκε από το δωμάτιο. Ήταν τόσο καθαρό και φωτεινό, ενοχλητικά φωτεινό. Οι κουρτίνες ήταν τραβηγμένες και από το παράθυρο φαινόταν να έχουν ανθήσει τα δέντρα των γειτόνων, χαμογέλασα. Το σπίτι που μεγάλωσα. Στο τοίχο ήταν κρεμασμένα κάδρα με πλεγμένα έργα της μαμάς αλλά η μαμά δεν ήταν πουθενά. Η τηλεόραση ένα τεράστιο μαύρο κουτί, έπαιζε μια παλιά ελληνική σειρά αλλά δε μπορούσα να ακούσω ήχο. Σαν να ήμουν νεκρή πάλι.

Τη προσοχή μου αυτή τη φορά τράβηξε η βιβλιοθήκη. Μόνο βιβλία που δεν έχει όμως. Μια συλλογή από τα σερβίτσια του γάμου στολίζει το εσωτερικό και η μαμά έχει τραβήξει τη τζαμαρία “να μη σκονίζονται”. Το κάτω ράφι είναι σκονισμένο. Μερικές φωτογραφίες με τον παππού σε γλέντι, από τον γάμο των γονιών μας και τη γέννηση μου είναι κορνιζωμένες. Επίσης έχει μια συλλογή από τις κασέτες του μπαμπά. Γέλασα, σε λίγα χρόνια από τώρα η αδερφή μου θα κλέψει ότι κασέτες του έχουν απομείνει για να τις προσθέσει στη δική της συλλογή. Νιώθω χαρά και νοσταλγία μέσα μου.

Ξαφνικά ακούω τη φωνή του πατέρα. Δεν μπορώ να τον δω στο χώρο. Απλά τον ακούω. “ Κοίτα στο καθιστικό. Σε περιμένουν οι καλεσμένοι μας.” Ξαφνικά ακούω φωνές και μια ευχάριστη ατμόσφαιρα. Γέλια, συζητήσεις, τσουγκρίσματα, πειράγματα. “ Ω! Ρότζερ σταμάτα πια!” “ Να την χαίρεστε!” “ Να ζήσετε!” “ Χαχαχα!”. Είναι συγγενείς μας πράγματι. Πόσο χαίρομαι που τους βλέπω και πόσο τους αγαπώ! Μεγάλωσα μαζί τους! Μα για ένα λεπτό… τι συμβαίνει; Η θεία η Έμμα κρατάει ένα ποτήρι κρασί αν και ακίνητη και αίμα έχει ξεραθεί στο στόμα της. Ο θείος Ρότζερ κοιτάζει κάπου στην άβυσσο δεν αναπνέει, ο θείος ο Μανώλης έχει τα μάτια κλειστά, σφαλιστά και η θεία μου η πολυαγαπημένη πολύτιμη Νίκη έχει μπλαβίσει. Οι φωνές συνεχίζουν να ακούγονται χαρούμενες και δυνατά αλλά εκείνοι κείτονται νεκροί πάνω στο καθιστικό!

Σπαράζω στο κλάμα, τρέχω να τους αγγίξω αλλά δε νιώθω τίποτα όταν τους ακουμπάω, είμαι και εγώ νεκρή ξανά! Κοιτάζω τη φωτογραφία πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και τους βλέπω όλους μαζί σε αυτή τη πόζα να χαμογελάνε λίγο πριν πεθάνουν. “ Πατέρα! Πατέρα είναι νεκροί! Τι παιχνίδι παίζεις; Παππού; Παππού που είσαι;” ουρλιάζω και πλαντάζω στο κλάμα τους αισθάνομαι στο δωμάτιο αλλά δε μπορώ να τους δω. Ξύπνησα με δάκρυα στα μάτια και ταχυκαρδία. Δε μπόρεσα να ξανά κοιμηθώ εκείνο το βράδυ.”

Ο ψυχολόγος παίρνει μια βαθιά ανάσα και με ρωτάει: “ Πριν λίγους μήνες έχασες τον παππού σου, πως το βίωσες αυτό;” “ Δε το βίωσα. Δεν… ήταν εκείνος που κρατούσε τις ισορροπίες. Ήταν...γρήγορο… δε πρόλαβα να τον αποχαιρετήσω...ξέρω ότι κακοποιούταν και δεν έκανα κάτι γι’αυτό...δεν με έχει επισκεφτεί από τότε που έφυγε και με πονάει. Δε με έχει συγχωρέσει Δημήτρη.” “ Έκλαψες;” “ Τρεις μήνες μετά το θάνατο του. Διάβαζα για ένα μάθημα της σχολής και με χτύπησε από το πουθενά.” “ Ξέρεις ο Σιγκμουντ Φρόιντ, πίστευε ότι το καταπιεσμένο ασυνείδητο μας επικοινωνεί με εμάς μέσω των ονείρων μας. Τα όνειρα είναι καταπιεσμένες ανάγκες ή συναισθήματα.” Κουνάω το κεφάλι μου καταφατικά.

“ Γιατί είμαι νεκρή στα όνειρα μου, γιατί τόσος θάνατος, γιατί τόσοι συμβολισμοί Δημήτρη;” “ Τα όνειρα χωρίζονται σε δύο περιεχόμενα. Το προφανές, το οποίο είναι αυτό που φαίνεται στο όνειρο, συχνά ακατανόητο και το λανθάνον, αυτό που σημαίνει πραγματικά του όνειρο μας. Το θέμα καλή μου είναι, όπως είχε πει ο ίδιος ο Φρόυντ, μερικές φορές ένα πούρο είναι απλά ένα πούρο.” “ Δηλαδή;” “ Δηλαδή ο παππούς σου είχε κάνει τις επιλογές του απόσο ξέρω και σε αγαπούσε ως έχει. Δεν έχει κάτι για το οποίο πρέπει να σε συγχωρέσει. Το θέμα είναι πότε θα συγχωρέσεις εσύ τον εαυτό σου. Είναι ακριβώς εκεί, πίσω από τη κλειδαρότρυπα όπως ανέφερες και στο όνειρο σου. Επέτρεψε του να σε επισκεφθεί και εκείνος θα το κάνει."