Το δέντρο

Αιώνιο, ψηλό, καμαρωτό

στέκεται και ατενίζει το ταξίδι του χρόνου

ατρόμητος παρατηρητής των ανθρώπων,

απλώνει τα γέρικα κλαδιά του σαν πλοκάμια στους περαστικούς

τι περίεργοι που είναι...

Άραγε γνωρίζουν αυτό που τους περιμένει;

γιαυτό βιάζονται τόσο;

Οι ρίζες του τρέφονται από τη σήψη των κορμιών τους

και τα γυμνά γέρικα κλαδιά του κρατούν ψυχές ταλαιπωρημένες

που κρεμάστηκαν σαν στολίδι,

τι κατάλαβαν;

Τους παρατηρεί, έρωτες κυριευμένοι από τη σάρκα

ποια αγάπη;

Μόνοι τους κοιμούνται κάτω από το χώμα

Έρχονται και φεύγουν,

διαβάζουν εφημερίδα και δυσανασχετούν,

ανάβουν τσιγάρο, δακρύζουν, στέκονται για μια φορά απέναντι του,

το παρατηρούν, φαίνεται δεν αντέχουν το βάρος της ευτυχίας

Περνάει η ζωή τους, όπως πέφτει το χρυσαφί του φόρεμα

στη ποδιά της γης,

μα εκείνο στέκεται εκεί, αγέρωχο,

μη ρωτήσετε ποτέ ένα δέντρο τι ιστορίες έχει να σας πει,

μακάρι να ήμουν δέντρο

Και όταν έρχεται εκείνη η ώρα

χρησιμοποιεί το θρόισμα του παγωμένου ανέμου,

και ψιθυρίζει στις βαλτωμένες ψυχές τους

“τελικά τι έκανες;

τι κατάφερες;”