Σύγχρονος κόσμος, σύγχρονα προβλήματα

Φωτογραφία: @pegk_pap

Αρπάζω με το χέρι μου μια τηγανητή πατάτα και τη βουτάω στο βαζάκι δίπλα που είναι γεμάτο μαγιονέζα. Απέναντι μου κάθετε μια φίλη που είχα πολύ καιρό να δω. Πίνω μια γουλιά από τον αγαπημένο μου μηλίτη, τη παρατηρώ, είναι κάπως σκεπτική. “ Λοιπόν δε θα μου πεις τα νέα σου;” Αναστεναγμός και μετά παύση. Τελικά με κοιτάζει κατάματα και μου ανακοινώνει ότι χώρισε με το σύντροφο της. Ήταν μαζί δέκα ολόκληρα χρόνια, το πήγαιναν σοβαρά, ξαφνικά η πατάτα μου έπεσε από το χέρι. “ Τι εννοείς; Γιατί; Πως;” ρωτάω σοκαρισμένη. “ Με απατούσε με τη παιδική μου φίλη.” Αν για εμένα αυτό ήταν χαστούκι, φαντάζομαι τι γροθιά θα ήταν για εκείνη.

“ Δε μπορώ να καταλάβω, του τα είχα όλα έτοιμα, τον φρόντιζα…”. “ Ειλικρινά δε νομίζω ότι αυτά έχουν να κάνουν, είτε τα έκανες είτε όχι αυτό και πάλι θα συνέβαινε.” “ Νομίζω πως το πρόβλημα ήταν ότι εκείνος δεν επέλεγε ποτέ να εξελιχθεί, ήταν κολλημένος στα ίδια και τα ίδια, εγώ ταξίδευα, δοκίμαζα νέες δραστηριότητες, νέα πράγματα...” “ Ούτε αυτό ήταν το πρόβλημα, αυτό ήταν πρόβλημα για εσένα που ήσουν δίπλα σε έναν άνθρωπο που είχε πιάσει μούχλα ενώ εσύ άνθιζες, το πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος σαν είδος, δεν είναι μονογαμικός.”. Εκεί ήταν, το πέταξα, κρεμόταν στην ατμόσφαιρα ανάμεσα σε εμάς και τις τηγανιτές πατάτες. “ Δε μπορείς να το λες αυτό. Αυτό ισοδυναμεί με το τέλος του ρομαντισμού, ισοδυναμεί με κατάθλιψη, δε μπορείς να σκέφτεσαι έτσι από τόσο μικρή ηλικία!” μου απαντάει απηυδισμένη. “ Σταμάτησα να πιστεύω στη μονογαμικότητα όταν είδα ζευγάρια σαν εσένα, σαν τη μητέρα και τον πατέρα μου, και άλλα τόσα χιλιάδες ζευγάρια στα οποία συμβαίνει αυτό, όπως συνέβη και σε εμένα φυσικά.” “ Άρα μου λες ότι είσαι εντάξει με αυτό και ότι όλοι είναι μαλάκες…” “ Λέω ότι δυστυχώς ή ευτυχώς δεν υπάρχει μονογαμικότητα. Το αν είμαι εντάξει με αυτό ή όχι είναι άλλο κομμάτι.”

Πιέζω το ψωμάκι του μπέργκερ και ο κρόκος του αυγού σπάει μέσα στο κριτσανιστό κοτόπουλο και τις ροδέλες κρεμμυδιού, το λιωμένο τυρί και το καβουρδισμένου μπέικον. Κόβω το μπέργκερ στη μέση και το δοκιμάζω, όπως μου αρέσει. “ Τέλος πάντων, εσύ; Πως πάνε τα πράγματα με το αγόρι σου;” Μπουκωμένη της απαντάω ότι χωρίσαμε. “Τι; Ήσασταν τόσο αγαπημένοι!” Έγνεψα καταφατικά. “ Ναι ήμασταν και είμαστε θεωρώ, τον αγάπησα αυτό τον άνθρωπο όμως δε μπορούσαμε να πάμε παρακάτω, φτάσαμε μέχρι εκεί που άντεξε ο καθένας.” “ Πως έγινε;” “Επέστρεψα από ταξίδι, με καλωσόρισε με τριαντάφυλλα και σοκολάτα, την επαύριον μου ζήτησε να χωρίσουμε γιατί δεν ήταν πλέον ευτυχισμένος. Κάτι μήνες μετά, δοκιμάζουμε ξανά και μου παραδέχεται ότι ένας λόγος που χωρίσαμε ήταν ο λογαριασμός που διατηρώ στο ίνσταγκραμ. Στην αρχή νόμιζα ότι είχε δίκιο, αργότερα συνειδητοποίησα ότι δεν ήθελα δίπλα μου ένα άνθρωπο γεμάτο ανασφάλειες και τέτοιες αντιλήψεις, που τα περιμένει όλα έτοιμα από τους γονείς του και είναι βολεμένος, δε θα κρίνει αυτός εμένα.” “ Αν στο λογαριασμό σου ανεβάζεις φωτογραφίες με μαγιό έχει δίκιο.” Ξεροκατάπια τη μπουκιά και άρχισα να βήχω.

“ Εξήγησε μου πως το εννοείς αυτό.” τη ρωτάω ενοχλημένη και δίνοντας της την ευκαιρία να δω τη δική της οπτική. “ Θέλω να πω ότι κανείς δε θα πάρει σοβαρά μια γυναίκα που ανεβάζει το σώμα της δημόσια με μαγιό, μη γίνεις σαν όλες τις άλλες…” “Σαν όλες τις άλλες; Προς τι ο τόσος μισογυνισμός;” τη ρωτάω μπερδεμένη. “ Ελένη, δε θα βρεις ποτέ σοβαρό άντρα, εγώ ποτέ δεν ανέβασα κάτι τέτοιο και πάντα είχα δίπλα μου σοβαρούς άντρες και σοβαρές σχέσεις, ήμουν πιο συνεσταλμένη.” Ξαφνικά το μπέργκερ έγινε άγευστο, το άφησα από το χέρι και αυτό διάλυσε, πέταξα τα μαχαιροπίρουνα άτσαλα στο τραπέζι, δεν είχα όρεξη να φάω άλλο, ο μηλίτης με το αλκοόλ μου φάνηκε περισσότερο ελκυστικός οπότε ήπια δύο γενναίες γουλιές. Πάλεψα λίγο με το μέσα μου να μη ξεστομίσω αυτό που μου ερχόταν να πω αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή στο να κρατάω το στόμα μου κλειστό σαν καλή κυρία όπως με διέταζε η γιαγιά μου. “ Εφόσον έβρισκες σοβαρούς άντρες εσύ που είσαι συνεσταλμένη και δεν ανεβάζεις φωτογραφίες το σώμα σου γιατί αυτός ο “σοβαρός” άντρας που είχες δίπλα σου δέκα χρόνια σε απάτησε με τη καλύτερη σου φίλη;”

Η ατμόσφαιρα είχε βαρύνει. “ Ναι μπορεί να έγινε αυτό αλλά μάλλον δε καταλαβαίνεις, προσπαθώ να σε προστατέψω! Ζούμε σε μια μικρή πόλη που όλοι γνωρίζονται με όλους! Αύριο μεθαύριο που θα θελήσεις να παντρευτείς και να κάνεις παιδί…” την διέκοψα, “ποιος σου είπε εσένα ότι ο σκοπός μου είναι αυτός; Προσωπικά δε θεωρώ απαραίτητο το γάμο με κάποιον εκτός αν υπάρξει ένα παιδί, όμως αυτό δεν είναι ο πρωταρχικός σκοπός μου, όλα όσα λες είναι ενάντια στο φεμινισμό και τη θέση της γυναίκας.” “ Όχι!” ούρλιαξε αυτή τη φορά αρκετά δυνατά ώστε να γυρίσουν μερικά κεφάλια. “Αυτές τις μαλακίες διαβάζεις; Αυτά μας έφτασαν εδώ που φτάσαμε σήμερα, γι αυτό οι άντρες έχουν χαζέψει τελείως και έχουν χάσει το ρόλο τους στη κοινωνία!.”Ήπια άλλη μια γουλιά από το μηλίτη. Κούνησα καταφατικά το κεφάλι, περισσότερο από εν συναίσθηση παρά ως ένδειξη συμφωνίας.

“ Εγώ είχα πάντα σαν πρότυπο τη μητέρα μου, έμεινε σε ένα γάμο που ο πατέρας μου την απατούσε, το πάλεψε για τα παιδιά της, έτσι σκέφτηκα να συγχωρήσω τον φίλο μου και να παλέψω για τη σχέση μας…”. Κάτι μέσα μου ήθελε να της φωνάξει ότι η μητέρα της από αδυναμία έμεινε σε αυτό το γάμο, αδυναμία για κοινωνική επίκριση και ανάγκη για οικονομική ασφάλεια, ότι η δική μου μητέρα επέλεξε τον δύσκολο δρόμο. Ήθελα να της ουρλιάξω ότι δεν έχει ουσία αν είσαι η μόνη που παλεύεις για τη σχέση σου, ότι δεν έχει σημασία αν έχεις ανεβάσει φωτογραφία με μαγιό ή όχι για το αν θα σε πάρει ο άλλος σοβαρά, καλύτερα να μην έχεις έναν άντρα δίπλα σου που έχει τέτοιες αντιλήψεις, καλύτερα να μείνεις μόνη, αρκετά με τη σεξουαλικοποιήση του γυναικείου σώματος και του κάθε σώματος, αρκετά με την επίκριση των γυναικών που θηλάζουν δημόσια το μωρό τους, αρκετά, αρκετά, αρκετά! Πόση ακόμη καταπίεση, πόσο ακόμα πατριαρχισμός θα μεταδίδεται από τις ίδιες τις γυναίκες;

Δεν ούρλιαξα όμως τίποτα απ όλα αυτά, δεν ένιωσα μίσος, δεν ένιωσα ότι πρέπει να της επιβάλω τη γνώμη μου, ένιωσα κατανόηση. Μπροστά μου τελικά δε καθόταν μια παλιά φίλη αλλά μια νεαρότερη Ελένη που είχε κάποτε τις ίδιες αντιλήψεις, μια Ελένη που περίμενε το πρίγκιπα πάνω στο λευκό άλογο, μια Ελένη που ζούσε στο Ροζ συννεφάκι, μια Ελένη που κουβαλούσε “ πρέπει” άλλων ανθρώπων, μια Ελένη που αυτοπροσδιοριζόταν με βάση το τι θα πει ο κόσμος. Ήμουν αντιμέτωπη με το παλιότερο εαυτό μου.

Αυτή η Ελένη όμως τώρα ήταν αντιμέτωπη με μια κοπέλα που έχει μεγάλους στόχους, μια κοπέλα που ακόμη προσπαθεί να ξεφορτωθεί από μέσα της πολλές λάθος αντιλήψεις που της δημιούργησαν αυτές οι νοοτροπίες, μια κοπέλα που σέβεται την πραγματική επιθυμία της κάθε γυναίκας είτε αυτή είναι να κάνει οικογένεια, είτε αυτή είναι να κατακτήσει τον κόσμο μέσω της δουλειάς της, μια κοπέλα που πιστεύει ότι ο καθένας θα βιώσει και θα χαράξει το δικό του μονοπάτι όπως θέλει ανεξαρτήτως του φύλου του, μια κοπέλα που πιστεύει ότι επειδή ανέβασε μερικές φωτογραφίες που φοράει μαγιό δε δίνει σε κανένα άντρα ή πόσο μάλιστα γυναίκα το δικαίωμα να τη κρίνει για το αν είναι ικανή να διατηρήσει μια ανθρώπινη σχέση ή μια οικογένεια τη στιγμή που αυτοί που τη κρίνουν χρειάζεται να δουλέψουν πολλές απαρχαιωμένες νοοτροπίες και ανασφάλειες.

Φύγαμε βιαστικά, μπορεί το υπέροχο μπέρκερ να έμεινε μισοτελειωμένο αλλά πήρα πολύ τροφή για σκέψη. Τελικά ξέρεις ότι αλλάζεις σαν άνθρωπος όταν έρχεσαι σε σύγκρουση με τον ίδιο τον εαυτό σου και αυτά που πίστευες χθες. Δεν είναι ανάγκη και ούτε είναι δυνατό να έχεις την απαίτηση να επιβάλεις τη γνώμη σου στους άλλους, δε βρίσκονται όλοι στο ίδιο επίπεδο εξέλιξης και δε το λέω ειρωνικά, δεν μοιράζονται όλοι τα ίδια βιώματα. Θα έρθει όμως η στιγμή που ίσως καταλάβουν, μπορεί και όχι, μπορεί να συνεχίσουν να ζουν σε μια ασφαλή γυαλιστερή φούσκα που μια πατριαρχική κοινωνία δημιούργησε. Τι γίνεται όμως όταν αυτή σκάσει;